Njerëzit biseksualë nuk janë konfuzë apo të mbyllur. “Ne jemi të lodhur së qeni të padukshëm.”

Nëpërmjet kremtimeve të muajit Pride, librave gjithëpërfshirës, filmave dhe emisioneve televizive, politikanëve dhe figurave publike krenare, jeta e komunitetit LGBTQ, dalë ngadalë por e sigurt, po bëhet gjithnjë e më e mirëpritur dhe në modë, megjithë përpjekjet nga fuqitë që duan të na heshtin. Megjithatë, “B-ja” në mes të ylberit tonë LGBTQ shpesh harrohet, injorohet ose diskriminohet në mënyrë të padrejtë.

Kjo është arsyeja pse ne festojmë Ditën e Biseksualitetit.

Në vitin 1999, tre aktivistë biseksualë – Gigi Raven Wilbur, Michael Page dhe Wendy Curry – vendosën se 23 shtatori do të jetë dita e biseksualëve anembanë botës për t’i kujtuar njerëzve se ne ekzistojmë, se kemi qenë gjithmonë pjesë e luftës për çlirimin e queer, dhe se seksualiteti ynë është i vërtetë dhe i vlefshëm. Pavarësisht nga fakti se gruaja e njohur si “Nëna e Pride”, Brenda Howard, ishte biseksuale, ose fakti që biseksualët përbëjnë pjesën më të madhe të njerëzve LGBTQ në Amerikë, padukshmëria ende prek shumë biseksualë.

Shumë njerëz, straight dhe gej, besojnë se mund të jesh ose njëra ose tjetra, dhe se çdo gjë në mes është egoiste, konfuze ose e rreme – me pak fjalë, që biseksualiteti nuk është i vërtetë. Kjo bifobi po shkakton probleme reale.

Përkundër besimit të përgjithshëm, njerëzit biseksualë nuk kanë frikë të dalin hapur si gej. Ata kanë frikë të dalin hapur si vetvetja.

Edhe pse dëshirojmë të besojmë se komuniteti LGBTQ është pikërisht një komunitet i tillë, biseksualët e kanë të vështirë gjetjen e vendit të tyre në të. Shumë njerëz LGBTQ besojnë se biseksualët po dështojnë së zgjedhuri një kah. Një sondazh i kohëve të fundit mbi gejt dhe lesbiket zbuloi se të dy grupet prireshin të mendonin se meshkujt dhe femrat biseksuale tërhiqeshin kryesisht nga meshkujt.

Me fjalë të tjera, shumë lesbike dhe gej besojnë ende stereotipet e vjetra që femrat bi janë me të vërtetë femra straight të cilat pretendojnë se u pëlqejnë femrat e tjera vetëm për të marrë vëmendje, dhe se meshkujt bi thjesht kanë shumë frikë të dalin hapur si gej.

Ky fakt, për ironi, i bën shumë biseksualë të mos dalin hapur. Përkundër besimit të shumicës, ata nuk kanë frikë të dalin hapur si gej. Ata kanë frikë të dalin hapur si vetvetja – e cila është e kundërta e asaj çka festojnë njerëzit e komunitetit LGBTQ. Meshkujt biseksualë janë anëtarët më pak të mundshëm të komunitetit LGBTQ për të dalë hapur, ndjekur nga femrat biseksuale që vijnë të dytat në listë. Pse dalësh hapur kur komuniteti yt nuk do të të mbështesë?

Si njerëzit gej ashtu edhe ata straight kanë në mendje stereotipe lënduese mbi njerëzit biseksualë, fakt që zhvlerëson më tej orientimin tonë seksual. Njerëzit bi mashtrojnë, njerëzit bi tërhiqen nga të gjithë, njerëzit bi fshihen dhe transmetojnë sëmundje të ndryshme për shkak të partnerëve të tyre të shumtë. Si dhe shumë stereotipe të tjerë.

Shumë prej këtyre miteve bifobike dhe stereotipe vijnë nga opinionet negativite mbi seksualitetin dhe standardet që trajtojnë heteroseksualitetin si normë. Të njëjtat ide toksike heteronormative që përdoren për të diskriminuar gejt, lezbiket dhe njerëzit transeksualë transformohen në stereotipe anti-bi, dhe papritmas meshkujt dhe femrat mund të kenë marrëdhënie seksuale vetëm me seksin e kundërt, meshkujt që kanë ndonjë tërheqje për meshkujt janë automatikisht gej dhe asgjë tjetër (dhe të jesh gej është gjëja më e keqe që mund të ndodhë). Ndërkohë femrat që tërhiqen nga femrat janë thjesht konfuze ose kanë nevojë për një njeri që t’i kthejë ato në straight.

Këto stereotipe e bëjnë të vështirë për të gjithë personat LGBTQ që të jenë vetvetja dhe kanë pasoja të rrezikshme për shëndetin e njerëzve biseksualë, veçanërisht femrave bi.

Në një studim të vitit 2009, një numër alarmues femrash – staight, gej dhe bi -u zbulua se ndiheshin nën presion për të performuar biseksualitetin e tyre me partnerë meshkuj dhe meshkuj të huaj gjatë jetës së tyre. Kjo mund të jetë arsyeja pse, sipas Qendrave për Kontrollin dhe Parandalimin e Sëmundjeve, biseksualët kanë më shumë gjasa të përdhunohen sesa njerëzit straight dhe gej. Të paktën ky është përfundimi logjik që bën Shiri Eisner në librin e saj Bi: Notes for a Bisexual Revolution.”

Gratë biseksuale paraqiten në kontekste të hiperseksualizuara, si objekte seksuale për nguljen hegjemonike të syve nga meshkujt straight,” shkruan ajo. Ky prezantim i “drejtpërdrejtë ose fshehurazi” apelon “një fantazi kuazi pornografike të një (tri femra dhe një mashkull) tresheje … duke na siguruar gjithashtu se këto femra nuk janë aspak biseksuale, por thjesht sillen kështu për kënaqësinë e spektatorit mashkull.

Ekzistenca e biseksualitetit nuk e zhvlerëson ekzistencën e çdo seksualiteti tjetër, kështu që të gjitha gërmat në ylberin tonë të bukur LGBTQ duhet të bashkëjetojnë krah për krah.

Duke marrë parasysh mungesën e mbështetjes për biseksualët brenda dhe jashtë komunitetit LGBTQ, nuk është çudi që biseksualët priren të kenë një gjendje më të keqe mendore sesa lesbiket dhe gejt. Një studim i vitit 2011, për shembull, zbuloi se 44% e të rinjve biseksualë të anketuar raportuan se kishin mendime vetëvrasëse brenda muajit të kaluar, krahasuar me 33% e lartë të të rinjve LGBTQ në përgjithësi. Të rinjtë biseksualë, sipas studimit, gjithashtu ishin “në një rrezik të lartë të tentativave për vetëvrasje, me më shumë se 21% që raportonin se kishin bërë të paktën një përpjekje gjatë vitit të kaluar”.

Edhe profesionistët e shëndetit mendor shpesh nuk kanë trajnimin e duhur për të ndihmuar pacientët biseksualë. Dy vjet më parë, një 15-vjeçar anonim tregoi një histori në Reddit rreth asaj se si një psikiatër u tha atyre se ishin “shumë të rinj” për t’u identifikuar si biseksualë. “Nëse unë do të isha straight,” shkroi adoleshenti, “njerëzit nuk do të më pyesnin:” Si e di që je i tillë? “Ata vetëm do të supozonin se e dija që isha straight”.

Pra ata do të pyesnin, pse biseksualiteti është ndryshe?

Kjo është arsyeja pse ne festojmë biseksualitetin çdo 23 shtator: për t’i thënë botës se ne vlejmë. Ne deklarojmë me krenari biseksualitetin tonë, kështu që biseksualët e tjerë të dinë se nuk janë vetëm, dhe që bashkëmoshatarët tanë straight të dinë se ne nuk jemi stereotipat e dëmshëm që ata mendojnë se jemi. Duke dalë hapur, me zë të lartë dhe krenarë, ne dërgojmë mesazhin se sfidojmë të gjitha mosmarrëveshjet e grumbulluara kundër nesh dhe se nuk po shkojmë gjëkundi tjetër.

Natyrisht, problemi nuk është që ne biseksualët t’i japim fund shtypjes sonë, por ka mënyra për t’i edukuar të tjerët përveç teknikave mitike tradicionale. Organizatat LGBTQ mund të bëjnë më shumë për të qenë bi-përfshirëse. Raporti i “Invizibilitetit Biseksual” të Komisionit të të Drejtave të Njeriut në San Francisko përfshin disa sugjerime të mira, të tilla si përdorimi i një gjuhe më gjithëpërfshirëse, duke përfshirë informacionin dy-specifik në trajnimet e diversitetit dhe kalimin e mikrofonit biseksualëve në bisedat rreth të drejtave LGBTQ.

Megjithatë, gjëja më e mirë që komuniteti LGBTQ mund të bëjë është të çpaketojë të gjitha stereotipet dhe mitet lënduese për biseksualët, veçanërisht ato të rrënjosura në standardet cis-heteronormative dhe politikat respektive.

Dhe gjëja më e mirë që njerëzit biseksualë mund të bëjnë është thjesht të ekzistojnë. Të qëndrojnë në të vërtetën e tyre dhe të dinë se dashuria dhe tërheqja e tyre seksuale janë të vlefshme. Ekzistenca e biseksualitetit nuk e zhvlerëson ekzistencën e ndonjë seksualiteti tjetër dhe të gjitha gërmat në ylberin tonë të bukur LGBTQ duhet të lejohen të bashkëjetojnë në mënyrë të sigurtë dhe të lirë, krah për krah./R.M

/huffingtonpost

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someonePin on Pinterest